Поинаква светлина врз политиката…во нашава земја
Posted in колумни, општество, политика on јуни 8th, 2010 by marsovkaКога гневот ќе спласне, кога визиите за тоа како фрлаш нуклеарка врз парламентот ќе заминат во некој споменар и сеќавање, тогаш доаѓа тажната и сурова вистина. Тогаш паѓа онаа светлина која ја открива грдата и комплексна слика која до сега сум одбивала да ја видам. Грда и одвратна како светлината од неонска светилка која ја фрла врз моето лице откривајќи ја и истакнувајќи ја секоја лузна, бублица, нерамнина на моето лица кое за момент те тера да бегаш од неа. Сега така ја гледам нашата социо-општесвена и политчка слика. Во моментов додека седам и гледам како водители повикуваат на ликвидации и тоа осуденици за измама, изјави на економисти дека не чека колапс на економијата ако се продолжи вака итн.
За тоа време се оштрат сдсм и бранко црвенковски да се враќаат на власт. Од друга страна не гледаш било каков избор друг на политичката сцена. Така барем сите викаат изборот е сведен меѓу неспособниот политичар Никола Груевски кој не знам како успеа да ја воскресне мртвата политичка кариера на Бранко Црвенковски, човек кој дрско седи пред новинар на кое му дава интервју и тврди дека не бил дел од грабежот на Македонија и обезвреднување на нејзините фирми, Никола Груевски кој го донесе не провицинскиот дух во политиката, туку ултимативниот селјачизам , сведувајќи ја дебата на ние сме невини курви ( озбилно како успеаја) а они ( сдсм ) се стари курви .Фалеше уште да се отвори нешто налик на колосеумот каде политичките противнице се тепаат до смрт. Човек кој ја доуништува економија, ја србинизираше целата култура вклучително и театарот . До таа мера ја доведе работата што го реновира и реизградува урнатиот српски офицерски дом ( од периодот кога србите не дупеа у газ без подмачкувач упс де не окупираа) , каде имаме распродадени гостувања на српски претстави додека нашите престави се продаваат сеуште преку училишта или пак се посетени од верната публика која сеуште верува во македонска култура како поим кој е реален.Да не напоменувам на напливот на разно разни емисии генерално на српски а потоа на турски и хинду ( а јас мислев дека дното беше со шпанските серии )
Од друга страна стои човек со искуство во политиката но очигледно криминално досие наречен Бранко Црвенковски, неговите дела и акти ги обележаа животите на илјадници луѓе втурнувајќи ги во беда а нивните деца ги принуди да идат како робови по западот за да заработат некој денар. Човек кој е синоним и главното лице на криминалната приватизација но истворемено се повеќе префериран од странците и човек кој не ја води политиката во стилот калимеро нема правда.
Изборот е тој, така викаат сите јас викам дека има трет избор. Избор наречен пушка и гонење на сите криминалци . Тежок избор, избор во кој се лее крв и избор кој е нималце убав. Избор наречен крвава револуција и целосна реформа . Избор кој ќе значи откажување од наметнати соништа за имање 10 скапи коли, 3 цицлести плавуши, 24 лаптопи и разни гаџети, куќа од 1000 квадрати и дебел златен ланец околу врат заедно со лесната работа позади биро. Избор наречен враќање кон земјоделието и градењето . Ама кој сака да работи валкани работи, кој сака да се откаже from cheap pipe dreams and easy jobs, од респектот кој се добива кога ќе рече мајка ти и комшиите тој се снашол и е директор …
Има нешто што ме замисли денес и ме натера да пишувам пак, го гледав интервјуто во центар со Љубчо Георгиевски кој покрај куп лаги кој изнакажа кажа неколку сурови вистини за македонскиот народ, србинизацијата . Велејќи македонците би биле најсреќни кога југославија би се вратила, затоа и делуваат дека не знаат што сакаат заедно со изјавата дека македонскиот народ не сака држава а сета таа борба околу името е проформа – наметната со пропаганда, дека сето тоа молчење околу подривањето на македонскиот индетитет и култура од страна на власта го докажува тоа. Сето тоа прифаќање на наметнатите поделби, уништување на нашето 500 години старо наследство живеење во мултикултура и толеранција. Мене се што ми падна на памет : Дали воопшто сакаме да бидеме спасени? Можеби политиката и политичарите наши ја рефлектираат нашата потсвесна желба за деструкција на она што се нарекува независна Република Македонија?
Сите постапки, сета атмосфера која ја осеќам околу мене заедно со резигнираноста ги доживувам како вресок на човек болен од тешка болест – Убиј ме , скрати ми ги маките , не сакам да бидам спасен.
Има и четврт избор просто самоубиство, се повеќе ми делува дека сме го одбрале тоа и само тивко ги одбројуваме моментите кон конечното заминување во историјата наспроти привидната бука и крици за спас и борба.








